สำหรับผู้ที่เรียนเอ็นเนียแกรม (นพลักษณ์) แล้วได้ค้นพบเบอร์ตัวเองจริงๆ จะรู้สึกว่า เอ็นเนียแกรม เป็นเครื่องมือที่ทำให้คุณเห็นแบบแผนตัวตน จุดอ่อน ความเชื่อ แรงจูงใจ mind set ฯลฯ ที่ชัดเจนอย่างน่าทึ่ง แต่หากคุณหยุดการเรียนรู้ที่ตรงนี้ผมอยากบอกว่า จะเป็นเรื่องน่าเสียดายอย่างยิ่ง เพราะ สิ่งเหล่านั้นเป็นเพียงแค่ "จุดเริ่มต้น" เท่านั้นเอง เพราะแก่นสำคัญที่สุดของเอ็นเนียแกรมนั้นอยู่ที่ว่า คุณจะพัฒนาตนเองอย่างไร เพื่อก้าวข้ามแบบแผนความคิดเดิมๆ ที่ทำให้ตัวคุณ ต้องพบปัญหาตามสไตล์เอ็นเนียแกรมของตัวเองซ้ำแล้วซ้ำเล่าไม่รู้จบ ซึ่งแนวทางพัฒนาตนเองที่เป็นรูปธรรมอย่างหนึ่ง คือ การใช้แนวคิดเรื่อง ปีกและลูกศร (Wings & Arrows) นั่นเอง

“เธออยากจะอยู่กับสำนึกผิดติดตัว ก็ตามใจ”  ครั้งแรกที่ผมได้ยินคำพูดนี้ ก็ตอนเรียนอยู่ประถมหนึ่ง  ในใจตอนนั้นคิดว่า เป็นคำพูดที่โง่มาก  เพราะผมไม่เคยรู้สึกอะไรแบบนั้นเลยสักนิด  และไม่มีวันที่จะรู้สึกด้วย

หลายคนคุ้นเคยกับ คนเบอร์หก มีการแสดงออกของความกลัว 2 แบบ กลัวแล้วยอม (Phobic) และ กลัวแล้วสู้ (Counter-Phobic)

ลูกน้องในบริษัททำคุณปวดหัวบ้างไหม? เมื่อคุณเป็นหัวหน้า ย่อมเลี่ยงไม่ได้กับการต้องรับมือเหล่าลูกน้องมากหน้าหลายตา แม้ว่าจะทำงานดีอย่างไร บางครั้งเขาก็ยังมุมที่อาจสร้างปัญหา (ในบางเรื่อง) อยู่เนืองๆ เคยสังเกตไหมว่า ลูกน้องแบบไหน ทำให้คุณปวดเศียรเวียนเฮ้ดมากที่สุดในการทำงานที่สุดครับ?

แนะนำหนังสือเอ็นเนียแกรมสำหรับผู้เริ่มต้น: มองคนด้วยมุมใหม่ เปลี่ยนใจให้เป็นสุข

คริสต์มาสและปีใหม่นี้ ตัวคุณก็เป็นซานต้าผู้ใจดีได้ เพียงมอบของขวัญสุดพิเศษให้ คนที่คุณรักและเคารพ เป็นหนังสือดีๆ เพื่อการพัฒนาสักชุดหนึ่ง ซึ่งทาง สยามเอ็นเนียแกรม คอนซัลติ้ง ขอแนะนำหนังสือดีๆ จะช่วยให้ทุกท่านมีเข้าใจแนวทางในการสร้างความสัมพันธ์ทั้งในชีวิตส่วนตัวและการทำงาน แถมอยู่กับผู้รับได้ยืนยาว ใช้ประโยชน์ได้มากมาย ไม่มีวันหมด ลองดูแต่ละชุดที่เราจัดมาได้เลยครับ

          “ทีมเวิร์ค” เป็นสิ่งที่ทุกองค์กรต้องการให้เกิดขึ้น ด้วยทราบกันดีอยู่แล้วว่า ความแตกต่างของคน คือพลังที่จะสร้างทีมงานที่สมบูรณ์ แต่ในการทำงานจริง คุณจะเห็นว่าการทำงานแบบเป็นทีมเวิร์คไม่ง่ายอย่างที่คิด เพราะความแตกต่างดังกล่าวกลับกลายเป็นดาบสองคมที่ทำให้สมาชิกในทีม มีปัญหาในการทำงานร่วมกัน

ฉบับที่แล้ว เกริ่นนำถึงปัจจัยหนึ่งที่ทำให้การพัฒนาพนักงานไม่ได้ผลอย่างที่คาดหวังไว้ นั่นคือ การขาดความรู้ ความเข้าใจเรื่องคนอย่างแท้จริง ครั้งนี้ ผมจึงขอยกตัวอย่างเพื่อให้เห็นภาพชัดเจนขึ้นว่า ทำไมจึงเป็นเรื่องยากมากที่จะทำให้เกิดการพัฒนาเปลี่ยนแปลงอย่างยั่งยืน ถ้าเราไม่เข้าใจคนอย่างลึกซึ้งถึงที่มาของพฤติกรรม

ขึ้นต้น บทความด้วยคำถามนี้ ไม่ได้เพื่อชวนทะเลาะตั้งแต่ต้นปีแต่อย่างใดครับ เพียงแต่อยากให้ผู้อ่านที่อยู่ในวงการพัฒนาบุคลากรโดยตรง และผู้บริหารที่มีบทบาทเกี่ยวข้องได้ฉุกคิด ถึงความจริงที่ว่า...